SPK Socjalistyczny Kolektyw Pacjentów to nazwa założonej w latach sześćdziesiątych w neuropsychiatrycznej klinice Akademii Medycznej w Heidelbergu (Niemcy) organizacji, zrzeszającej część chorych i lekarzy pod hasłem odrzucenia normalnej praktyki, dotychczasowych metod i kryteriów w rozpoznaniu i leczeniu zaburzeń psychicznych. Antypsychiatria to kierunek oparty na poglądzie, że choroby, w których nie wykryto zmian organicznych mózgu i układu nerwowego jak wszelkie psychozy afektywne, schizofrenia etc, są spowodowane represyjnym charakterem środowiska społecznego, traumatycznymi przeżyciami, negatywnym wpływem cywilizacji i nie są par excellence zaburzeniami. Antypsychiatria kwestionuje sens zinsytucjonalizowanego lecznictwa psychiatrycznego w zamkniętych szpitalach proponując zastąpienie go nowymi formami psychoterapii, tworzeniem wolnych kolektywów pacjentów i lekarzy. Socjalistyczny Kolektyw Pacjentów odrzucił w ogóle fakt istnienia chorób psychicznych i obarczył winą za patologie, defekty i dysfunkcje psychiczne całą współczesną kulturę i system społeczny, podkreślił też odwieczne istnienie destrukcyjnych czynników odpowiedzialnych za tragedię tysięcy skazanych na izolację od społeczeństwa i wegetację w zakładach zamkniętych. SPK, którego nazwa była czymś w rodzaju nom – en – hommage dla heidelberskiej organizacji, powstał we wrześniu 1978 w Sydney (Australia) z inicjatywy przybyłego z Nowej Zelandii Graeme Revella, był on wtedy członkiem personelu jednej z miejscowych klinik psychiatrycznych (w niektórych źródłach utrzymuje się, że był pacjentem ośmiu szpitali). W 1979 SPK grają swoje pierwsze koncerty – performances z użyciem video i innych mediów; występują wtedy w składzie: EMS AKS (synthetizers, tapes, rhytm machines, vokals), Ne/H/iL (vokals, rythm treatments), Danny Rumour (guitars), David Virgin (bass),Karmel E – Clastic (drums), (pod jednym z pseudonimów kryje się Graeme Revell). W tym czasie nagrywają swoje pierwsze ep's: No more/Kontakt/Germanik i Factory/Retard/Slogun i wydają je pod szyldem Side Effects Records, potem nawiązują wspólpracę z Industrial Records, należaącym do Throbbing Gristle. Tam pod nazwą SURGICAL PENIS KLINIK wydają 7' Mekano/Slogun (Meat Processing Section) – wszystkie te kawałki znalazły się później na lp Auto da Fe. Unikając bezcelowych opisów, można stwierdzić że elektromechaniczne brzmienie SPK było wówczas mieszanką agresywnych rytmów, hałasu i brudnego technologicznego szumu. W porównaniu do THROBBING GRISTLE (tego porównania nie da się uniknąć), muzyka SPK była o wiele bardziej agresywna. Podczas gdy w TG niewątpliwie słychać było psychodeliczne źródła, SPK postawili na świadomy prymitywizm. Wybór pętli, rodzaj użytych dźwięków, atakująca plemienna rytmika demonstrowała odmienny rodowód brzmienia SPK. Całokształt ich zamierzeń i ich realizacja przywodzi na myśl Gesamtkunstwerk Ryszarda Wagnera i partie jego muzyki zwanej totalną; ukazuje to co Nietzsche nazwał później "ucieczką do stanów pierwotnych". Termin muzyka nabiera w przypadku SPK zupełnie innego, odmiennego od powszechnie przyjętego znaczenia. Muzyczna twórczość SPK była platforma dla przekazu idei i wizji odnoszących się bezpośrednio do ich szerokich zainteresowań filozofią, historią, etnologią, medycyną, polityką, okultyzmem, religią, psychiatrią. SPK używają w tym celu wszystkich dostępnych mediów; ich produkcje są kompleksem, składającym się z muzyki/ dźwięków/ hałasu, obrazów/ zdjęć/ filmów, tekstów/ artykułów/ manifestów/ komunikatów/ raportów. Industrialna estetyka SPK znalazła swój konkretny wyraz w wydanych na początku lat 80 lp's: Information Overload Unit i Leichenschrei. Obydwie płyty były kontynuacją ekstremalnej formy z początków istnienia grupy, te sonics for maniacs miały być wehikułem dla umysłowych doświadczeń za pomocą dźwięku. Jak mówi SPK Dokument One dołączony do Information Overload Unit lp – podstawowym celem było wyrazić istotę wielu psychopatologicznych uwarunkowań, szczególnie schizofrenii, psychozy maniakalnodepresyjnej, niedorozwoju psychicznego i paranoi.Przeciążenie informacyjne powoduje wyparcie normalnego racjonalnego myślenia i wmusza dewiację w mniej ograniczone procedury mentalne tak zwanej "choroby umysłowej". SPK próbuje być głosem jednostek skazanych na powolne umieranie w szpitalach psychiatrycznych pod wpływem chemo- elektro- chirurgicznej terapii. Unikając ich fetyszyzowania jako sensacyjnego produktu rozrywkowego. W kręgu zainteresowań SPK znalazły się też: broń chemiczna, jej zastosowanie i skutki – SYSTEM PLANNING KORPORATION to utajniona nazwa departamentu US Army odpowiedzialnego za chemical warfare i hardcore pornografia – SELECTIVE PORNOGRAPHY KONTROL. To jest rodzaj zwierciadła prawie archaicznego społeczeństwa – porno to mikrokosmos tego społeczeństwa ciągłego spektaklu. SPK penetrował również militarną psychiatrię, psychoemocjonalne doświadczenia używane przy przesłuchaniach; narkotyki i stymulatory w warunkach bojowych. SPECIAL PROGRAMMING KORPS; elektrowstrząsy, psychochirurgia i eksperymenty z lobotomią. Obrazy i dźwięki SPK zawierają okaleczenie jako stały temat. Pogwałcenie percepcyjnych przyzwyczajeń kieruje uwagę, przede wszystkim, na prawdziwe oblicze tego tak zwanego cywilizowanego świata, który używając przemocy i czyniąc okropieństwa, podpiera się ideałami i opisuje je ładnymi słowami, jednocześnie indoktrynuje zdalnie wyrównaną, pasywną publiczność. Gwałtowność obrazów i dźwięków (informacja w otoczeniu już pozbawionym informacji) jest konieczna by zmusić widza, przywiązanego do istniejących standardów do aktywnej odpowiedzi. Rozdarcie wydobywające na wierzch tkanki, ciała, informacje: autopsje, okaleczenia, mutacje, deformacje jest jak podświadoma PAMIĘĆ holocaustu, którego nauka dokonuje na życiu. Naszym obozem koncentracyjnym jest naukowe i medyczne laboratorium, szpital, terapia, kostnica, sekcja zwłok. Ciała selekcjonowane a naukową indyferencją. Ekstremalne, obce obrazy, obsesyjna repetycja, niezbyt atrakcyjna w swym pokazie "nierealności", przełamywanie audio-wizualnych tabu, są odbiciem tych samych mechanizmów pozycji Nauki i Wizji. To nie jest gwałtowność i intensywność dla samej gwałtowności i intensywności, to nie ma na celu skandalizowania, to koncentruje się wyłącznie na OBSERWACJI. Skandal jest wszędzie. Obsesyjna repetycja jest obsesją samą w sobie; obsesją duszeniem się, klaustrofobią zamkniętych przestrzeni, w których życie staje się wypaczone, poćwiartowane, wyliczone. Metafora esencji Nauki i Wizji. One operują chirurgicznie wewnątrz przedmiotowych, jak techniczne dane, trupów. Wyobcowanie i terapia. Na lp Leichenschrei, SEPPUKU obiektem swojej eksploracji uczynili wojnę, przemoc a przede wszystkim śmierć, to finalne życiowe doświadczenie stało się obiektem demistyfikacji. SPK próbował odkrywać i demaskować prawdziwe znaczenia mechanizmów rządzących cywilizacją w tej prymarnej sferze; chcę uniknąć seksualności, nie wydaje mi się by sex- appeal miał dla mnie wielkie znaczenie. Bardziej interesują mnie śmierć i destrukcja, jednak nie w romantycznym sensie. Chcę być autentyczny tak jak jest to tylko możliwe. Gdy coś pokazuję, staram się to pokazać takim jakim to jest, nie robiąc z tego sztuki. Myślę że to bardzo ważne. Towarem, którym handluję jest przemoc, ale ja jej nie tworzę; jest w tym co przedstawiam. Nie płodzę jej, ona zrodziła się już wcześniej. Pokazuję przemoc w rzeczach, które zawierają ją w sposób naturalny, nie staram się kreować jakiejś apokalipsy. To fałszywa ścieżka. Takie filmy jak Bladerunner sprawiają, że przemoc wydaje się atrakcyjna, czynią ją bardzo seksualną. Nawet jeżeli w założeniu były przeciwne przemocy, wzmagają ją i czynią interesującą; gdy oglądasz dokumentalny film o Wietnamie i widzisz martwe ciała, które obsiadły muchy, raczej cię to nie ekscytuje. To po prostu mięso. Przemoc jest prawdziwa, to szokujące odkrycie. Śmierć jest ukryta. Jest pokazywana w komiksowy sposób lub jest przed nami ukryta. Większość ludzi nie wie co znaczy doświadczyć śmierci lub ją widzieć. W szczególności zachodnia cywilizacja hołduje wzorowi czystego, zorganizowanego, uczciwego społeczeństwa, którego ilustracją miałby być ekran komputera. Jedyne co z tego wynika, to usprawiedliwienie dla wciąż tej samej, starej jak świat rzezi. Staram się przynosić śmierć do domu... Śmierć ukrywa się poprzez jej indywidualizowanie, a indywidualizuje się ją czyniąc ja zjawiskiem fizycznym. W prymitywnym społeczeństwie wszystko było wspólne. Ofiara to wspólny akt, obrzezanie jest aktem społecznym. Żadna śmierć nie była odrębną śmiercią i dlatego ludzie nie wahali się przed poświęceniem. Nie odczuwano tego jako osobistej ofiary. To trzeba było zrobić dla dobra ogółu. To właśnie utracił zachód. Gdy oglądamy śmierć, wydaje się ona śmieszna lub dziwaczna gdyż wciąż oglądamy ją jak w komiksie, podczas gdy faktycznie jest zupełnie normalna. Wydarza się cały czas ale my tego nie dostrzegamy. Jestem definitywnie anti-violence. Nawet jeżeli my pokazujemy przemoc- ukazujemy ją w negatywnym świetle. Wolałbym aby jej nie było. Malcolm X powiedział kiedyś: "przemoc nie jest ani właściwa ani błędna- zależy od aspektu sytuacji". Zwykle gdy pojawia się przemoc, jest jej coraz więcej w celu jej zwalczania. Tak wygląda sposób w jaki społeczeństwo pozbywa się jej cały czas. Wydaje się pasywne unikając przemocy lecz w rzeczywistości wciąż popełnia zbrodnie – one są tylko dobrze ukryte. Właśnie dlatego SPK porusza ten temat. Eksponujemy ich pokaz okropności [atrocity exhibition], podczas gdy oni nie mają odwagi by je pokazać i popełniają je cały czas. W 1983 ukazuje się 12'ep Dekompositiones, który dokładnie sygnalizuje ewolucję stylistyki SPK. Do muzyki dołączony jest następujący statement: Wkraczamy aktualnie w epokę, którą historia nazwie Kolejną Erą Ciemności [Another Dark Age]. Ale w przeciwieństwie do oryginalnego wieku mroku, definiowanego przez brak informacji, my cierpimy na przeładowanie informacją, która została zredukowana do repetycji wygenerowanych przez media znaków. Na skutek tego niemożliwe jest ogarnięcie przez jednostkę całkowitego obrazu społeczeństwa. Edukacja jest ustrukturalizowana raczej na przedstawienie ograniczonej ilości różnych funkcji niż na kreatywność. Systemy komunikacyjne są zaprogramowane raczej dla pasywnej rozrywki konsumenta niż do aktywnej stymulacji wyobraźni użytkownika. Wszystkie kultury rozpowszechniane przez zachodnie media zaczynają się nawzajem stymulować. Pod koniec tysiąclecia ta biologiczna infekcja spenetruje serca nawet najbardziej odizolowanych tradycji – Zagłada Kultury [Culturcide]. Jak dotąd w każdej epoce niewielka liczba wizjonerów wznosiła się ponad ogólną małość. Zwyciężą ci, którzy przezwyciężą presję stania się skomercjalizowanymi "obrazami" wymagającymi identyfikacji i imitacji. Utrzymają swoje pryncypia, stawiając czoła niezliczonym przeciwnościom. Pozostając anonimowi, będą wolni by rozwijać swe wizje z maksymalną różnorodnością. Dlatego głosimy Zmierzch Idoli [Twilight of the Idols] – koniec proliferacji ikon i nadejście nowego symbolizmu. Taktyka SPK, mimo swojej totalnej odmienności, wykorzystywała dostępne kanały promocji i propagandy i była realizowana w "klasyczny" dla muzyki popularnej sposób – płyty, koncerty, tournees etc. W ciągu paru lat SOZIALISTSCHES PATIENTEN KOLLEKTIV zagrali w Anglii, USA, Niemczech, Włoszech, krajach Beneleluxu itd. Wraz z A CERTAIN RATIO, THROBBING GRISTLE, Z'EV, VIRGIN PRUNES etc. Dokumentacją tych wydarzeń są unikalne kasety: Live at the Crypt; Last Attempt to Paradise; Electric Ballroom; From Science to Ritual. Wystartowaliśmy z kilkoma interesującymi pomysłami i wypracowaliśmy strategię. Chcieliśmy sprawdzić jak daleko można zajść w przemyśle muzycznym bez zaprzedawania swoich idei i robienia tego czego się zwykle oczekuje od każdego zespołu. Chcieliśmy zobaczyć jak wiele można zyskać samym kontaktem z ludźmi i patrzeć jak winorośl rozwija się w niezamierzony sposób, bez tworzenia czegokolwiek co można by imitować... SPK to medium dla idei, posługując się terminami artystycznymi – jesteśmy ekspresjonistami. W 1984 SPK staje się duetem Graeme Revella i Sinan, wydany wówczas lp Machine Age VooDoo (WEA rec) przynosi radykalną transformacje brzmienia SEPPUKU – nowoczesną, przebojową muzykę pop. Tribal disco, tonalne wokale Sinan oraz teksty zupełnie nie przystające do popularnej formy tej muzyki. Ciągła zmiana była zasadą w twórczości SPK, podpisanie kontraktu z dużą wytwórnią było naturalną konsekwencja ich strategii a ten lp kolejnym dźwiękowym eksperymentem Graeme Revella, który od samego początku był mózgem tego przedsięwzięcia. Do 86 roku ukazuje się kilka 12 ep's, m. in. Metal Beat i Breathless, są to udane próby łączenia mechanicznej, elektroindustrialnej estetyki z przystępnymi dance rytmami i melodią. Niedługo potem pojawia się coś zupełnie odmiennego. Albumy – live Oceania in Performance; Digitalis Ambigua – Gold and Poison i wreszcie Zahmia Lehmanni, są odkryciem nowych terenów inspiracji dla industrialnej muzyki SPK. Bliskość australijskich Aborygenów, kultur Archipelagu Malajskiego, Nowej Gwinei, Melanezji; Oceanii w ogóle już wcześniej wywierała duży wpływ na SPK, lecz dopiero w 1986 Graeme Revell łączy w pełną, niepodzielna całość tak odległe elementy jak muzyka semicka (arabska i żydowska), chorał gregoriański, gamelan Bali czy szum fabryk. Używając równoprawnie najnowszej elektroniki i prawosławnego chóru (live), stwarza Zahmia Lehmanni – Songs fo Byzantine Flowers. Muzyce towarzyszą cytowani francuscy symboliści, Ch. Baudelaire, A. Rimbaud, J.K. Huysmans jak i inni twórcy mający znaczenie dla wizji SPK, m. in. W.B. Yeats, S. Beckett, fragmenty ich tekstów werbalizują dźwięki tak jak wcześniejsze manifesty. W 1985 lider SEPPUKU otworzył nową wytwórnię Musique Brut, która wydała dotąd dwa albumy, bliskich SPK artystów. Necropolis, Amphibians & Reptiles jest owocem współpracy ze Szwajcarem Adolphem Wolfi, natomiast The Insect Musicians to muzyka tworzona przez owady i miksowana przez GR. Aktualnie jego talent kompozytorski realizuje się przede wszystkim w soundtracks do filmów (jest autorem ścieżek do wielu superprodukcji Hollywood). Dziś nikt nie jest w stanie przewidzieć czym nowym zaskoczy i jakimi drogami pójdzie teraz Graeme Revell. Nigdy nie było oficjalnego rozwiązania SPK. P.S. Próżne byłoby analizować pionierski wpływ SPK na muzykę lat 80/90. Cała droga, którą przeszli od początków – quasi punkowego huku Auto da Fe, poprzez dojrzałą formę industrial music na Leichenschrei, aż do pełnej estetycznych kontrastów ery Oceania i Metal Beat – była znaczona doskonałą, energetyczną muzyką,. Która była czymś o wiele więcej niż tylko dodatkiem do przekazów. Jeżeli szukasz zespołów, które można nazwać "industrial", to właśnie oni, poza T.G., byli jedynymi autentycznie godnymi tego miana, nawet CABARET VOLTAIRE byli za bardzo kraut i funk. Reszta jest już tylko post. Wróć do SPK ! PRZEDSTAWIENIE KATEDRY ŚMIERCI Prawdziwe znaczenie hasła "wszyscy jesteśmy niemieckimi żydami" to nie solidarność lecz niezbity fakt, ci ludzie nie są chorym fenomenem. Sytuacja jest normą. Śmierć jest wszechobecna. SPK nie fetyszyzuje sytuacji. SPK ukazuje katedrę śmierci. Strategia nie jest dialektyczna – wyzwolenie kontra kontrola, podświadomość kontra świadomość, dewiacja kontra normalność, seksualność kontra pruderia. Strategia jest katastroficzna – doprowadzić sytuację do skrajności. Strategia jest symboliczna – użycie właściwych systemowi, zakazanych symboli, przeciwko niemu. Strategia jest anonimowa – bycia zaszeregowanym jako kolejna gwiazda- dewiant. My jesteśmy normą. My jesteśmy zmierzchem. (SPK 1983) ZMIERZCH IDOLI – STRATEGIA POST INDUSTRIALNA Kara i dyscyplina opisana przez Michela Foucaulta: mechanizm społecznej kontroli zmienił się z likwidatorskiego czy penitencjarnego na terapeutyczny. Przestępcy i szaleńcy są teraz przetwarzani [recycled] w normalnych zhomogenizowanych obywateli. Zarówno ci z prawa, jak i ci z lewa czują się odpowiedzialni za te problemy i reintegrację społeczna dewianta. Nie możemy w tym uczestniczyć. Nasze zainteresowanie społecznymi odchyleniami powinno polegać na utrzymywaniu i pogłębianiu niemocy systemu, by nie mógł utrzymać pod kontrolą swojego marginesu. Kolejną fikcją jest idea, że przez wyzwolenie podświadomości lub "psychiki" możemy zaatakować postindustrialne oszustwo. Zacznijmy od tego, że nowoczesne pojęcie podświadomości jest tylko kolejnym metafizycznym konceptem. Prymitywi tego nie potrzebują, ponieważ nie robią różnicy między cywilizowanym a dzikim umysłem. Właśnie emancypacja idei wolności spowodowała u nas wszystkich powstanie potrzeby istnienia Mistrza, to był początek alienacji. Wszystkie dzikie, niestałe i symboliczne procesy zaczęły być nazywane "podświadomymi" i w ten sposób zostały oswojone tak jak śmierć. Każda idea, która podtrzymuje ten sztuczny podział tragicznie mija się z prawdą. Poza tym, to szalone myśleć, że porządek społeczny, który stworzył pojęcie podświadomości nie jest w stanie jej opisać i kontrolować tak samo jak manipuluje naszym świadomym życiem. W rzeczywistości jest to najbardziej efektywna metoda jakiej używa prawo, by się unieśmiertelniać. Psychiczne wyzwolenie jest formą symboliczną a nie radykalnym rozwiązaniem, jak pokazały eksperymenty z narkotykami w latach sześćdziesiątych. Zmienianie jednostek niekoniecznie zmienia społeczeństwo. (SPK) OBSESJA NOWOŚCI Żądanie aby informacja głosiła prawdę to odwrót to trybu pre- industrialnego. Dzisiaj nie ma już rzeczywistości, albo wszystko jest rzeczywiste i wszystko jest nierzeczywiste. Dzisiaj obiekt nie przynależy już do rzeczywistości ani do informacji - one są rezultatem selekcji, montażu i punktu widzenia. Rolą przekazu nie jest już informacja ale test sukcesu w przyswojeniu kodu na uwiecznienie kodu. Tak więc problem kontroli nie leży w nadzorze, propagandzie czy paranoi. To problem subiektywnych wpływów, zgody i rozszerzenia wszystkich możliwych sfer życia. Inkorporacja kodu do wewnątrz trupa. (Baudrillard: "leukemizacja" całej substancji społecznej). Nowoczesność nie jest transmutacją wartości – mitem postępu i zmian – ale zamianą, kombinacją dwuznaczności. W tym procesie sztuka i rzeczywistość zaczynają wzajemnie się stymulować. Dychotomia między realnym i wyobrażonym załamuje się i komercjalizuje; polityczne i naukowe zagłębia się bardziej w estetyce niż w rzeczywistości w starym sensie. Wszelkie symbole – ideologie, osobowości, reklama to nowe formy władzy. W polityce, tak jak w sztuce i kulturze obsesja "nowości" jest zawsze ograniczona do pewnego dopuszczalnego stopnia, bez zmiany podstawowego porządku. Nasze życia, tak jak dzieła sztuki stworzone przez ten publiczno reklamowy kod, partycypują w tej samej reprodukcji. "Pozostaje stwierdzić czy ta operacjonalność nie jest sama także mitem" (Jean Baudrillard L'echange symbolique de la mort). Żyjemy na początku epoki, którą historia nazwie jeszcze jednym Wiekiem Ciemności [Dark Age]. Ale o ile pierwszy charakteryzował się ukryciem informacji, my cierpimy z zupełnie przeciwnego powodu- przeładowania informacją [Information Overload]. Żądanie większej informacji nie jest niczym radykalnym. To żądanie dokładnie tego, czym system nas już zalewa. (SPK) ADMINISTROWANIE ŚMIERCIĄ Żyjemy w zupełnej fikcji ewolucjonizmu: dla kapitalizmu jest to wiara w wieczne istnienie akumulacji i postępu; dla nauki wiara w nieskończony marsz ku prawdzie; dla społecznej manipulacji to kontrola, od kołyski po grób. Podstawą prawa istniejącego porządku społecznego nie jest więc ekonomia, lecz postępowa manipulacja życiem i śmiercią. Od kontroli poczęć do kontroli śmierci. Ta operacja jest realizowana poprzez przymus przeżycia [forced survival], w którym tylko samobójstwa nie dokonane z rozpaczy mogą być zakłóceniem [porządku]. Społeczeństwo w erze post industrialnej jest jedną powolną śmiercią, gdzie każdy z nas jest oznakowany, gdzie wszystkie przedmioty [subjects] są (nie)dobrowolnymi składnikami, jednostronnymi darami zatrudnienia, społecznego bezpieczeństwa, materialnej/ seksualnej gratyfikacji i są w większości nieustannym bombardowaniem wiadomościami jak ma się wyglądać, myśleć i postępować. Żywa śmierć. Władza zawsze opiera się na ostatniej instancji, siły by grozić śmiercią, bądź by zadawać śmierć właściwą lub symboliczną. We współczesności ta siła operuje symbolicznie przez naturalizację lub MEDYKALIZACJĘ życia i śmierci. "Prymitywne" społeczeństwa traktowały śmierć jak zjawisko społeczne, i co za tym idzie ceremonie inicjacyjne i rytuały ofiarowania były zarówno częścią społecznych narodzin jak i śmierci. Żadna "jednostka" nie była narodzona lub uśmiercona. Ta symboliczna zamiana usuwała rozdarcie między życiem i śmiercią (koncepcja naturalizacji jest częścią naszego naukowego idealizmu) jak rzeczywistością i wyobrażeniami. My, zamiast tego, mamy zautonomizowaną śmierć albo indywidualne przeznaczenie, które zwalnia społeczeństwo z większej odpowiedzialności. (SPK) MODEL [THE MANNEQUIN] ALBO DRUGA SKÓRA "Rewolucja seksualna" nie była niczym innym jak tylko neutralizacją seksualności przez rozciągnięcie na nią wszystkich znaczeń. To jest spektakl, konieczność chwili, reklama; fetysze nie są już prywatne ani antyspołeczne – jak u de Sade'a, są przymusowe, są przezroczyste. Przezroczystość nie jest radykalna ideą lecz podstawowa potrzebą dzisiejszego systemu. Michel Foucault w Historii Seksualności pokazuje jak cała seksualność, w tym dewiacje, ulegają "wyjawieniu" i "uświęceniu", tak więc ta kodyfikacja jest zupełna. Spójrz do Penthouse czy Forum – każdy seksualny przypadek jest katalogowany w jakimś tanim porno filmie, by być reprodukowany w naszym prywatnym życiu. Ciało stało się całkowicie zseksualizowane, lecz przez seks bez jakości. Nagość jest seksualnie redundantna, ciało stało się modelem by reklamować znaki, ubrania, restauracje, samochody. Ciało jest fetyszyzowane jako manipulacja masek, idei doskonałego ciała; staje się niczym innym jak tylko tym reklamowanym "ty", sfragmentaryzowanym i rekonstytuowanym jako model. Obydwie płci cierpią na skutek tej manipulacji. Kobiety, ponieważ ich ciała są podstawowym obiektem transformacji (od upiększania, diet i poprawiania "piękności" aż do chirurgii plastycznej). Mężczyźni, ponieważ ich estetyczność i seksualna prezencja jest uwarunkowana odtworzeniem "pożądanego" ciała. To, że ten ideał zmieniał się w historii, a w ostatnim wieku wielokrotnie, jest dowodem, że nie mogą istnieć standardowe kryteria piękna, wizualne czy rozszerzając to audialne (muzyczne). Od pulchnych wiktoriańskich kobiet z pocztówek z tamtej ery, przez szczupłe z lat 20, biustowne spięte talie lat 50 i aktualne wysportowane [worked out] ciała lat 80, wszyscy jesteśmy zmuszani by się przystosowywać lub odpowiadać powszechnie temu, co widzimy. Repetycja, złożona sieć seksualnych znaków i społecznych sygnifikacji, charakteryzujących ten pokaz czyni w praktyce niemożliwym, uniknięcie uwiedzenia przez ten masowy wspólny mianownik. Nie możemy zapominać o realnej krzywdzie jaką wyrządza się tym, którzy nie chcą lub nie mogą się dostosować do obowiązującego modelu. Filmy i visuals SPK pokazując te ułomne ciała w zestawieniu z ikonograficznym typem, kwestionują podstawy naszej estetyki i jej seksualne wybory. To nie jest freak show ani horror, ale konfrontacja dominującej estetyki z jej własnymi produktami i odwrotnym punktem widzenia – wezwanie do ponownej oceny naszych wąskich perspektyw i osądów ściśle związanych z perpetuacją cyklu konsumpcyjnego. (SPK) SYSTEM DEATH System wyprodukował specjalny rodzaj śmierci – skalkulowany system znaków. Jeżeli cmentarze i przytułki są w stanie zaniku to dlatego, że śmierć jest wszędzie o nie potrzebuje być już dłużej kryta. Obecnie jest to etnobójczy, uprawnomocniony, skoncentrowany, złożony fetyszyzm śmierci jako dewiacji. Skutkiem tego są "gwiazdy" śmierci jak Manson, Jones, czy wydarzenia jak Wietnam. Są one po prostu częścią właściwego systemowi sensacjonalistycznego fetyszyzmu. Prawdziwą okropnością jest statystyczna śmierć, która jest ubocznym produktem normalizacji i terapeutyki. Surowice i laboratoria są jedynymi alibi dla zakazu mówienia o śmierci. To zupełnie oczywiste dlaczego cała nasza uwaga koncentruje się na śmierci na skutek przemocy, która sama manifestuje coś w rodzaju ofiary – przeobrażenie rzeczywistości przez WOLĘ grupy. Każda sztuczna śmierć jest więc produktem woli społeczeństwa. Samobójstwo równa się przestępstwo – z manifestu pierwszego Sozialistisches Patienten Kollektiv. (SPK) © WIKTOR SKOK GÓRA    MUZYKA    SPIS